OLVG
Overzicht ervaringsverhalen

Frank reanimeerde Jeff op het basketbalveld : ‘we spreken nu elkaar nu geregeld'

Het is april 2023 als Frank Oosterbaan na zijn basketbaltraining met teamgenoten staat na te praten. Op het veld naast hen trainen de recreanten. Frank ziet een van hen vallen: plat op zijn gezicht, zonder zichzelf op de vangen. De man blijft roerloos liggen. In de minuten die volgen worden de hulpdiensten gebeld, de AED gehaald en doet Frank wat hij als tweedejaarsstudent Geneeskunde alleen op een pop heeft geoefend: hij reanimeert een mensenleven.

Weet je nog wat er door je heen ging tijdens het reanimeren?

Frank: ‘Niet zoveel. Ik deed wat ik tijdens een training had geleerd en bleef dat doen tot een ambulancemedewerker het van me overnam. Pas toen Jeff met de ambulance was vertrokken besefte ik wat er gebeurd was. Ik had toen gelukkig al van aanwezige politieagenten gehoord dat Jeff zijn hartslag weer op gang gekomen was, alleen was het afwachten hoe Jeff eruit zou komen. Niemand wist hoelang zijn hersenen zonder zuurstof waren geweest en of hij schade had opgelopen.’

Jeff, jij werd na 24 uur wakker in het ziekenhuis. Besefte je wat er was gebeurd?

‘Totaal niet. Ik dacht: wat doe ik hier? Ik lag aan allerlei monitoringsapparaten en had een beademingsbuis in mijn keel. Het schijnt dat ik agressief met mijn armen heb gezwaaid, waardoor ze me moesten vastketenen aan het bed. Toen ik hoorde dat ik een hartstilstand had gehad, schrok ik heel erg. Ik was altijd gezond en in mijn hoofd nog jong. Hoe kon dit?’

Hebben artsen de oorzaak van de hartstilstand weten te achterhalen?

‘Nee. Ik heb een maand in het ziekenhuis gelegen en heb allerlei onderzoeken gehad, maar daar is geen afwijking uit gekomen. Het zal een combinatie van stress, vermoeidheid en Covid zijn geweest – daar testte ik in het ziekenhuis positief op. Uiteindelijk hebben de artsen in overleg met mij besloten een inwendige pacemaker (ICD) te plaatsen. Dit kleine apparaatje zit onder mijn huid om hartritmestoornissen te bewaken en direct te corrigeren.’

Frank, het was jouw eerste reanimatie. Hoe kijk je erop terug?

‘Toch wel met trots. Er waren ruim twintig omstanders, maar naast mij was er slechts één andere man die wist hoe je moest reanimeren. Ik weet dat sommige mensen bang zijn een fout te maken bij een reanimatie, maar tijdens mijn training had ik geleerd dat het beter is om iets te doen, dan niets. Als je niets doet gaat iemand dood. Dus ook al doe je het niet helemaal goed: je kunt het niet erger maken. Met dat in mijn achterhoofd ben ik gaan reanimeren. Daardoor zit Jeff hier nog.’

Nadat Jeff uit het ziekenhuis was ontslagen nam hij contact met je op. Hoe was dat?

‘Heel bijzonder. We kenden elkaar niet, maar door deze gebeurtenis zijn we voor altijd met elkaar verbonden. We zien elkaar nu 1 á 2 keer per jaar en ik vind het heel fijn om te horen dat het goed gaat met Jeff en zijn gezin. Hij is gestopt met basketballen, maar dankzij een revalidatietraject wel weer helemaal fit.’

En Jeff, weet jij zelf eigenlijk hoe je iemand moet reanimeren?

‘Nee, dat wordt hoog tijd. Ik hoorde dat OLVG op 10 oktober Restart a Heart in het Oosterpark organiseert. Kan ik me nog inschrijven?’

Jazeker, aanmelden kan hier.


Noot van de redactie: Frank reanimeerde Jeff niet in zijn eentje. Uit de groep van 20 omstanders stapte ook Darijan Martinovic naar voren. Samen hebben ze Jeff gereanimeerd tot de ambulance arriveerde. Jeff, Frank en Darijan komen jaarlijks samen om terug te kijken op de gebeurtenis en te proosten op het leven, zie foto.