Overzicht verwijsnieuws
Uitgelicht | Vrijdag 10 augustus 2018

Verwijzersverhaal: een les over eerbied

OLVG verzamelt al enige tijd ervaringsverhalen om intern te delen onder de noemer: Typisch OLVG. Om te benoemen waar we als ziekenhuis trots op zijn en waarom wij, onze patiënten, bezoekers of verwijzers zich hier thuis voelen. Ook zorgverleners van buiten komen met mooie verhalen over OLVG. Zoals deze ervaring van een doula met (de inmiddels gepensioneerde) gynaecoloog Dick Bekedam.

Een les over eerbied

'Als doula ondersteun ik aanstaande ouders in het laatste trimester van de zwangerschap, tijdens de bevalling en in de periode daarna. Ik kom daarom regelmatig in OLVG, een ziekenhuis dat voor mij als een warm bad voelt. Omdat ik altijd even hartelijk word ontvangen en zie hoe liefdevol de medewerkers met patiënten omgaan. Eén ervaring is me in het bijzonder bijgebleven.

Dick Bekedam (inmiddels gepensioneerd) gynaecoloog in OLVG, was de persoon die me via een echo aan mijn zoon voorstelde. Ik heb een prachtige video van dat spannende moment, met op de achtergrond heel veel gelach om mijn volle blaas.

Tegelijkertijd raak ik ontroerd als ik aan hem denk. Vanwege één van de meest bijzondere momenten die ik tijdens mijn werk als doula meemaakte. Ik woonde een bevalling bij van een moedige moeder. Ze had al een paar dagen behoorlijk hard gewerkt, nauwelijks geslapen en van alles geprobeerd; een zout bevallingsbad, verschillende posities en een beetje remifentanyl (pijnstilling). 

Op eigen kracht pufte ze tot 10 centimeter ontsluiting, maar na een uur persen daalde haar baby nog steeds niet. De moeder voelde dat er iets "vastzat", maar  zette zich schrap en werkte keihard door. De gynaecoloog in opleiding zei dat ze de supervisor erbij wilde halen, maar de moeder riep: “Ik doe dit zelf, ik wil geen keizersnede!” Op het donkerste moment van deze winternacht, rond 04.00 uur, kwam dokter Bekedam toch een kijkje nemen.

Op een zachte, respectvolle manier kwam hij binnen. Een kalme stem en glimlachende ogen. Hij vroeg of hij naast de moeder op het bed mocht zitten. Zachtjes zei hij: "Ik heb gehoord hoe hard je hebt gewerkt en wat de zorgen van mijn collega zijn. Eerst zal ik observeren, dan zou ik daarna willen voelen wat er gaande is. Doe maar net alsof ik er niet ben en doe wat je kunt.”

De moeder duwde en brulde en duwde en zei: "Het voelt alsof de baby niet naar beneden komt!” Dokter Bekedam voelde wat er gebeurde, observeerde en voelde nog drie weeën. Hij leunde achterover en legde zijn hand op haar been. Rustig zei hij: "Soms moeten baby's op een iets andere manier geboren worden dan we verwachten. Ik zie dat je alles hebt gegeven wat je kunt. Het lijkt erop dat dit het juiste moment is om je te helpen én om de baby te helpen op een andere manier geboren te worden, in de OK. Ben je het daarmee eens?”

“Ja”, zei de moeder met een glimlach en een traan, terwijl haar hele gezicht ontspande. Iedereen in de kamer was stil….We kregen een brok in onze keel. Daar, op dat moment leerden we over eerbied. Eerbied voor de moeder, de geboorte en het belang van menselijk contact. Het kindje kwam vlak voor 05.00 ter wereld via een goed verlopen keizersnede. De ouders liet ik rustig en tevreden achter met een glimlach op hun gezicht.’

Betrokken zorgverleners en afdelingen