Restart a Heart Dag op 14 oktober

meneer Oosterbaan overleefde een hartaanvalwat een geluk dat ze er zo snel bij waren

Meneer Oosterbaan herinnert zich een flits – een korte heftige pijnscheut. Daarna was hij bewusteloos. Hulp was gelukkig dichtbij. ‘Bij het ziekenhuis zeiden ze dat ze zelden iemand zo goed uit een reanimatie zien komen.’

Hartklachten zijn meneer Oosterbaan (70) niet vreemd. Al jaren geleden, rond 2008, onderging hij twee keer een behandeling voor zijn verdikte hartspier. Helaas niet met het gewenste resultaat, hij bleef kortademig.  Lange wandelingen werden steeds korter en hij is een dankbare gebruiker van de elektrische fiets. Maar wat hij deze zomer meemaakte, had hij niet verwacht.

Korte, hevige pijn

‘Ik fietste samen met mijn vrouw op Vlieland. We waren op weg naar een concert in de kerk. We moesten er om 20.00 uur zijn en we zouden het net gehaald hebben. Maar het liep anders. Vanaf het hotel aan de Badweg stijgt de weg en ik was net boven toen ik hevige pijn voelde. Ik herinner me het als een flits, heel kort en hevig, voelbaar in mijn hele bovenlichaam. Daarna niets meer. Het volgende moment werd ik wakker.’

Artsen in de buurt

Mevrouw Oosterbaan fietste voor haar man. Vanuit haar ooghoek zag ze hoe haar man van de fiets viel. Gelukkig in de berm. ‘Ik knalde mijn fiets neer en probeerde hem tevergeefs wakker te maken. Ik zag zijn gezicht paars worden. Zijn ogen werden groot en hij spartelde krampachtig. Toevallig waren er twee artsen en een verpleegkundige in de buurt. De een vroeg eerst om toestemming en begon meteen met de hartmassage. Ik wilde 1-1-2 bellen, maar door de zenuwen lukte dat niet. De andere arts riep dat hij dat al had gedaan. Ze waren geweldig.’ 

Als een droom

Hoe lang de reanimatie precies duurde, weet mevrouw Oosterbaan niet meer. ‘Ze zeggen dat het twintig minuten duurde. Mijn man kwam uiteindelijk bij toen de broeder van de ambulance een schok gaf met de AED (automatische externe defibrillator) . Meneer Oosterbaan: ‘Het voelde alsof ik wakker werd uit een nachtmerrie – alsof ik in de grond werd gedrukt, maar ik wilde boven de grond blijven. Ik had echt het gevoel dat ik moest vechten. Het was het eerste wat ik zei: “Is dit een droom?” Vervolgens drong het tot me door wat er was gebeurd. Ik dacht: wat erg dat mijn vrouw dit moest meemaken.’

Geen blijvende schade

Vol lof is het echtpaar Oosterbaan over de snelle reactie van de artsen en verpleegkundige die betrokken waren bij de reanimatie, en over de manier waarop beiden met spoed werden overgebracht naar het ziekenhuis in Leeuwarden. ‘Langzaam maar zeker dringt het tot me door hoe bijzonder het is dat ik geen neurologische schade heb opgelopen. Ik heb alleen pijn van de gekneusde ribben door de hartmassage. En flinke beurse plekken van de val van mijn fiets. Bij het ziekenhuis zeiden ze dat ze zelden iemand zo goed uit een reanimatie zien komen. Ik heb ontzettend geluk gehad dat er meteen iemand was die me kon reanimeren.’

Meneer Oosterbaan heeft inmiddels een ICD – een klein apparaatje dat net onder het borstbeen wordt geïmplanteerd en dat in het geval van een dreigende hartstilstand een schok geeft om het normale hartritme te herstellen.

 

Wilt u ook leren reanimeren? Misschien kunt u dan ook wel een leven redden.
Lees meer over de gratis reanimatieworkshop op 14 oktober.