'Praatgroep'

Aanvankelijk was ik niet zo enthousiast, toen mijn diabetesverpleegkundige het idee vorig jaar opperde. Hij stelde voor dat ik bij een praatgroep ging. Een diabetes-praatgroep.

Ik zag het al voor me, met lotgenoten rond een tafel zitten, elkaars hand vasthouden en snikkend ervaringen delen. Onder begeleiding van een diabetesverpleegkundige en een psycholoog in een groep diabeten werken aan je diabetes, leuk hoor.

Een vriendin van me is nierpatiënt. Sinds ze één keer een hele bijeenkomst naast een huilende lotgenote heeft gezeten, weigert ze om op patiëntendagen en informatiebijeenkomsten te verschijnen. Ik begrijp het wel. Voordat je het weet ben je professioneel patiënt.

Toch zei ik geen nee tegen het voorstel. Eigenlijk was ik wel nieuwsgierig. Ondanks veertien jaar suikerziekte ken ik nauwelijks andere diabeten. Op mijn middelbare school liepen een paar meisjes die ik wel eens tegenkwam op de diabetespoli, maar daar ging ik mijn zielenroerselen natuurlijk niet mee delen.

Met mijn diabetesgroep wel, zo bleek al snel. Ik vond het  hartverwarmend, praten met iemand met dezelfde ziekte als jezelf. Je begrijpt wat hij doormaakt. Door met de ander te praten begin je je eigen ziekte beter te begrijpen. Bovendien is het heel handig, tips over hypo´s, spuitschema’s en insulinepompen vlogen door de lucht tijdens de praatgroep.

Dus toen de cursus na zes donderdagavonden voorbij was, besloten we zelf verder te gaan, zonder de diabetesverpleegkundige en de psycholoog. Niet te vaak: eens in het half jaar.

Afgelopen week hebben we voor het eerst samen gegeten. Het was leuk, ik kan niet anders zeggen. Tussen het bespreken van nieuwtjes en vakanties hebben we elkaars nieuwe meetapparaten bewonderd en insulinespuiten vergeleken. Een fantastische formule. Over een half jaar zien we elkaar weer.

Roger Cohen